تمام زندگیم را دلتنگی پر کرده است

تمام زندگيم را دلتنگي پر کرده است...

دلتنگي از کسي که دوستش داشتم و عميق ترين درد ها و رنجهاي عالم را در رگهايم جاري کرد !

درد هايي که کابوس شبها و حقيقت روزهايم شد٬ دوری از تو حسرتي عميق به قلبم آويخت و پوست تن کودک عشقم را با تاولهاي دردناک داغ ستم پوشاند . 

 دلتنگی براي کسي که فرصت اندکي براي خواستنش ٬ براي داشتنش داشتم.    

دلتنگي از مرزهايي که دورم کشيدند و مرا وادار کردند به دست خويش از کساني که دوستشان دارم کنده شوم .

در انسوي مرزها دوست داشتن گناه است ٬ حق من نيست ٬ به اتش گناهي که عشق در آن سهمی داشت مرا بسوزانند .

رنجي انچنان زندگي مرا پر کرده است٬ آنچنان دستهاي مرا از ....

این روزها به لحظه ای رسیده ام که با تمام وجود ملتمسانه از اشکهایم می خواهم که یادت را از ذهن من بشوید... یادت را بشوید تا دیگر به خاطر تو با خود جدال نکنم ...

من تمام فریاد ها را بر سر خود می کشم چرا می دانستم که در این وادی ، عشق و صداقت مدتهاست که پر کشیده اند اما با این همه تمام بدبینی ها و نفرتها را به تاریک خانه دل سپردم

و در گذرگاهت سرودی دیگر گونه اغاز کردم و تو... چه بی رحمانه اولین تپش های عاشقانه قلب مرا در هم کوبیدی ...

تمام غرور و محبت مرا چه ارزان به خود خواهیت فروختی ،  اولین مهمان تنهایی هایم بودی...
روزی را که قایقی ساختیم و آنرا از از ساحل سرد سکوت به دریای حوادث رهسپارکردیم دستانم از پارو زدن خسته بود ... دلم گرفته بود...

زخم دستهایم را مرهم شدی و شدی پاروزن قایق تنهایی هایم... به تو تکیه کردم...
هیچ گاه از زخمهای روحم چیزی نگفتم و چه آرام آنها را در خود مخفی کردم ...

نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن ...

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم...

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب میشود

 میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی جزانتظار آمدنت ...

انتـــــــــــــــــــــــــــــظار ...

شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهيه . اما

ای چشمه حیات، به چشمان داغدار

تاج قدم نما و نمی بر دلش گذار

گل کی شکوفه می‎دهد از قلب این شکاف؟

باران ببار بر ترک لحظه‎های تار

صد آسمان ستاره، هزاران هزار ماه

عالم سیاه و تار، چو خورشید در کنار

امروز را ببین که به ظلمت نشسته است

روز است و بی امان به قلوب سیه دچار

نوری بتاب تا دل شب‎ها شود سفید

یا قلب قیرگون جهد از سینه بی قرار

اشک یتیم، ناله آن همسران عشق

آن قلب چاک چاک مادر در انتظار یار

دست اسیر حلقه به آن میله‎های ظلم

پای امیدوار به چشمان پایدار

دل‎های خسته، قلب شکسته، هزار درد

این سردی خزان طلبد گرمی بهار

یا صاحب الزمان، همه در انتظار و زار

عالم کویر و تشنه باران بیا ببار

سلام ماه خدا 

سلام به شب‌های صمیمی و روزهای مهربانت که صدای بال‌های فرشته‌ها را بیشتر از همیشه بر جانمان می‌نشاند.

چه سحرهایی که دست‌های پر از دعایمان بالا می‌رود و تمام التماسمان نیم نگاه تو می‌شود که اگر چنین شود غمی در دل نمی‌ماند.

چه خوب شد آمدی ماه رمضان!

دستان پر از تقصیرمان را بگیر که دل خوش داريم به بودن در کنار تو و نفس کشیدن در هوای تو...

چه خوب شد آمدی اي ماه با بركت! 

فرازی از دعای ابو حمزه ثمالی: «اللهم انی اسئلک ایمانا تباشر به قلبی و یقینا حتی اعلم انه لن یصیبنی إلا ما کتبت لی و رضّنی من العیش بما قسمت لی یا ارحم الراحمین» ؛

«خداوندا! از تو ایمانی می‌خواهم که همدم قلبم باشد و یقینی درخواست می‌کنم که در پرتو آن بدانم هر چه به من می‌رسد بر قلم قضا و خواستِ تو جاری گشته است و مرا از آنچه در زندگی قسمت و روزی‌ام ساخته‏ای، خشنود ساز؛ ای مهربان‌تر از هر مهربان»

التماس دعا

نو شته ها یم را برای تنهایی هایم می نویسم ونمی گذارم

حسرت ها و آرزو ها ی برباد رفته حتی در خواب شبانه

آنها رابخوانند من با زندگی می جنگم ودرمقابل مشکلات

سر خم نمی کنم ونمی گذارم کوله بار هرچند تهی ام

رادست های ناتوان کسی از من بگیرد که اعتمادی به باور هایش

ندارم من فردا را با شعر امروز عاشقانه آغاز می کنم و نمی گذارم

دلواپسی های آمیخته با تردید گاه و بیگاه در خانه اندیشه ام

سرک بکشد ودلبستگی هایم را نا غافل از من بگیرد .من با ایمان

به خدا مسیر سبز بودن را پیدا می کنم وبه احساسات نا گفته جرا ت

                                    بیان شدن می دهم.

من از تاریکی تقدیر می ترسم

من از کشف شهود آسمان دلشوره می گیرم

زمانی را که عطرگل نمی پیچد

نمی دانم چرا بی تاب بی تابم

به یاد تو دلم آرام می گیرد

خدای من.....

من به آن سوي پنجره عادت  كردم 

به آن سوكه همه چيز آنقدرروشن است

كه حتي تصورش را هم نمي كني اما فقط

بگو با خيال تو چه كنم

خودرا شبی در آینه دیدم دلم گرفت 

از فکر اینکه قد نکشیدم دلم گرفت ا

ز فکر اینکه بال و پری داشتم ولی

بالاتر از خودم نپریدم دلم گرفتاز

فکراینکه با تمام پس اندازعمرخود

حتی ستاره ای نخریدم دلم گرفتکم

 کم به سطح آینه ام برف می نشست

دستی بر آن سپید کشیدم دلم گرفت

دنبال کودکی که در آنسوی برف بودر

فتم ولی به او نرسیدم دلم گرفتنق

اشی ام تمام شد و زنگ خانه خوردم

ن هیچ خانه ای نکشیدم دلم گرفت

شاعر کنار جو گذر عمر دید و منخ

ودراشبی در آینه دیدم دلم گرفت

تقدیم به دل شکسته ها و...دل بیچاره ی خودم...

اگه گریه بذاره مینویسم...

_{دلم مي سوزد براي تمام رويا هايي كه نيمه تمام ماندند}

• _{شاهزاده اي}
• _{سوار بر اسب سياه آمدو}
• _{با شمشير نگاه خود}
• _{تمام روياهايم را گردن زد}
• _{شاهزاده مرا با خود برد}
• _{تا دور دست واهمه ها}
• _{تا امتداد پرتب وتاب حادثه ها}
• _{و من تب   كردم}
• _{اما ديگر نه روياي نا تمام}
•                                   _{ونه دستي براي زدودن خسيسي واهمه ها}
•                                            
•                                                      _{آه دلم گرفته است ...}

باور نمیکنم که تو بایک نگاه سرد

 غم های خود را به دل من سپرده ای

غم را ز بغض های این شاعر غریب

 حتی زبیت بیت غزل ها نخوانده ای

باور کنم هجوم شب بی ستاره را

باور کنم که پر کشیدی از آسمان من

باور کنم خموشی این تک ستاره را

ای بهترین بهانه شعر های من

شاید خیال میکنی با رفتنت

 یاد تو از اسمان دلم کوچ میکند

یا اینکه بعد تو با دیگری دلم

غم را به حرمت تو فراموش میکند

تنها به یاد چشم سیاه تو نازنین

 قربانی سکوت پر از راز میشوم

آن دم که تو بگیری دست نیاز من

کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع میسوزم ودیگر هیچ از من نمی ماند

و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم

درون کلبه خاموش خویش اما

                  کسی حال من غمگین نمی پرسد

و من دریای پر اشکم که طوفانی به دل دارم

درون سینه پر جوش خویش اما

                کسی حال من تنها نمی پرسد

و من پون تک درخت زرد پاییزم

               که هر دم با نسیمی می شود برگی جدا از او

و دیگر هیچ چیزی از من نمی ماند........

رود عشق مي ورزد ، آنگاه جاري مي شود

سنگ عشق مي ورزد ، آنگاه سكوت مي كند

من نيز عشق مي ورزم ، آنگاه در مي يابم كه چقدر بدون تو تنهايم

بر نمی گردد عمر رفته ز راه

می گریزد

با موج کبود

چو همین رود است ،جلوه وجود

***

هستی ها همره او

روان از این باده ،به سوی طوفانند

در آبهای کبود

بدین نوا مرغان ترانه می خوانند

بر نمی گردد عمر گشته تباه

می گریزد با موج کبود

چو همین رود است جلوه وجود

 *****

سر از کار چشمات کسی در نیاورد
که هر کی تو رو خواست یه روزی بد آورد
برای دل من واسه جسم خستم
منی که غرور رو تو چشمات شکستم
واسه من که برعکس کار زمونه
یکی نیست که قدر دلم رو بدونه
گناهی ندارم ولی قسمت اینه
که چشمای کورم به راهت بشینه

هنوزم زمستون به یادت بهاره
تو قلبم کسی جز تو جایی نداره
صدای دلم ساز ناسازگاره
سکوتم به جز تو صدایی نداره
تو خواب و خیالم همش فکر اینم
که دستاتو بازم تو دستام ببینم
ولی حیف از این خواب پریدم
که بازم با چشمایه کورم به راهت بشینم

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران!!!!!

 
رفتم از كوى تو ليكن عقب سرنگران 
 
 
ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما كردى 
 
تو بمان با دگران واى به حال دگران 
 
 
رفته چون مه به محاقم كه نشانم ندهند 
 
هر چه آفاق بجويند كران تا به كران 
 
 
ميروم تا كه به صاحبنظرى بازرسم 
 
محرم ما نبود ديده كوته نظران 
 
 
دل چون آينهء اهل صفا مى‌شكنند 
 
كه ز خود بى‌خبرند اين ز خدا بيخبران 
 
 
دل من دار كه در زلف شكن در شكنت 
 
يادگاريست ز سر حلقهء شوريده سران 
 
 
گل اين باغ بجز حسرت و داغم نفزود 
 
لاله رويا تو ببخشاى به خونين جگران 
 
 
ره بيداد گران بخت من آموخت ترا 
 
ورنه دانم تو كجا و ره بيداد گران 
 
 
سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن !!!
 
كاين بود عاقبت كار جهان گذ ران 
 
 
شهريارا غم آوارگى و دربدرى 
 
شورها در دلم انگيخته چون نوسفران