آنگاه که غرور کسی را له می کنی،

آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،

آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،

آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری

آنگاه که حتی گوش خود را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،

آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ،

می خواهم بدانم،

دستانت را بسوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای

خوشبختی خودت دعا کنی؟

                                   ای فلک!!!

                          گر مرا نمیزادی اجاقت کور بود؟؟؟

                         من که خود راضی به این بودن نبودم زور بود...

                         من که باشم یا نباشم کار دنیا لنگ نیست

                         من بمیرم یا بمانم هیچکس دلتنگ نیست

باور آدمهای ساده را خراب نکن

آدمهای ساده با تو تا ته خط می‌آیند

و اگر بی معرفتی ببینند، قهر نمی کنند!

میمیرند

مرگِ پروانه را آیا دیده‌اي؟

پروانه تنها با یک تلنگر میمیرد!

به سرم یاد تو افتاد و دلم ریخت به هم
همه، تکرار تو کردم، همه ام ریخت به هم

من و یاد تو به هم صحبتی هم مشغول 
خانه را همهمه صحبت هم ریخت به هم

به عطشناک ترین حالت صحبت با تو
آن قَدَر گفتم و گفتم که حَرَم ریخت به هم

تو که هستی که به هر شکل تجسّم کردم
دست بردم که به اندیشه رِسَم؛ ریخت به هم

ز غمت هر چه نوشتیم مرکّب پس داد
جوهر و آه من و اشک قلم ریخت به هم

چو ردیفی تو که در مصرع پایان غزل
 آمدی، شعر من و شاعری ام ریخت به هم

گاهی چه بی گناه ، دلت پیر میشود
اینجا همان دمی است که زود دیر میشود

گاهی به رغم تشنگی عشق ، عاقبت
با حسرتی فقط ، عطشت سیر میشود

گاهی همان دو چشم که رامت نموده بود
بی رحم چون کمان کمانگیر میشود

گاهی همان گلی که به دل پروراندیش
خارش به سینه ات چه نفس گیر میشود

گاهی که آرزوست بغل سازیش به مهر
تنها سراب اوست که تصویر میشود

گاهی نیایشت که فقط بهر وصل بود
چون نیست قسمتت ، به دلت تیر میشود

گاهی صدای بارش باران که دلربا ست
با چتر تک سواره چه دلگیر میشود

گاهی که ضرب و جمع به راهی نمی رسد
من کم شوم ز یار ، چه تفسیر میشود

گاهی مسیر عشق ، ز پیکار عقل و دل
از تیزی و خطر ، چو شمشیر میشود

گاهی که منطقت ندهد پاسخت به دل
باید نشست و دید ، چه تقدیر میشود . . . 
 

یک مرد، یک زن، یک زوج؛ خوشبختیشان پای خودشان!

یک مرد، یک مرد، یک شراکت؛ سود و ضرررش پای خودشان!

یک زن، یک زن، یک رفاقت؛ معرفت و اعتمادشان پای خودشان!

و انتهای پیاده رو …

یک من، یک تنهایی، یک رنج؛ آخر و عاقبتش پای تو!

و رویش دراز بکشم آرام و آسوده ، مثل ماهی حوضمان که چند روزی است که روی آب شناور است

 من از پاييز متنفرم....

هيچ وقت را به ياد ندارم که اين احساس حتی ذره ای کم شده باشد. پاييز تنها منظره مرگ را برای من متجلی می کند. مرگ طبيعت با دستان بی رحم پاييز روبروی چشمانم و خاطرات تلخ مرگ بيشتر عزيزانم. نه...جز خاطرات بد، از پاييز هيچ چيز ديگری در ذهنم متداعی نمی شود.

کاش پاييز زودتر برود و من را با سفيدی برف تنها بگذارد. هرچند که زمستان هم بی روح و جان است و سردتر، اما به سنگدلی پاييز نيست. او حداقل چشمانم را آلوده به رنگ زجرکشی درختان نمی کند و سفيديه يکپارچه ای را به همراه می آورد که آشوب رنگهای پاييزی را از ذهنم پاک می کند و آرامشی خاصی به آن می دهد.  

بعد از تو ،
زندگی یک عادت شده بود
یک عادت با چایی که می خوری
شعری که می سرایی
وهوایی که انگار نمی وزد.

بعداز تو ،
من فقط زنی هستم که حتی دستش به عصا نمی رود
زانو می زنم
زانو می زنم
زانو می زنم
بر مزاری که محال است با هزار هجای سرخ
در وصف چشمان تو آید!

عزیزم ؛
سرم را از هرکجای زندگی که برمی گردانم
تورا می بینم
انگار بعد از تو هم
به ماه خیره می شوم!

تمام اینها روحش را به آتش می کشد و در انتظار بازگشت کسی که هرگز باز نخواهد گشت آرام آرام خاکستر می

شود …
  

عزیزم خیلی دلتنگتم زندگی بدون تو معنا ندارد 

بگم تا خوابم نبرده ، خیلی خسته ام . . . بیدارم نکن

حسرت همیشگی

 حرفهاي ما هنوز ناتمام ...
         تا نگاه مي‌كني :  
                                 وقت رفتن است
         باز هم همان حكايت هميشگي !
         پيش از آن كه با خبر شوي ! 
         لحظه عزيمت تو ناگزيز مي‌شود 
         آي ... 
         اي دريغ و حسرت هميشگي !  
         ناگهان 
                         چقدرزود  
 
                                    دير مي‌شود !

      هنوز باور ندارم دیگر صدای خنده های  تو فضای خانه رو پرنخوادکردباور ندارم  دیگر چشمان  تو طلوع وغروب خورشید رو نخواهد دید توسراسر شور زندگی بودی چی شد که به یک باره پریدن رو اغاز کردی کاش همه ی اینها خوابی پیش نبود .ولی انگار حقیقتی تلخ هست

                                                 نیستی اما همیشه یادت درقلبمان

                                                       جاودان خواهد ماند.

پروازت مبارک عزیزم

گاهی نوشتم تا شادی ام را قسمت کنم

گاهی نوشتم برای ثبت عقایدم

گاهی نوشتم برای خوانده شدن

گاهی برای شنیده شدن

گاهی برای دیده شدن

گاهی کپی کردم تا نقض کنم قانون کپی پیست را

گاهی فقط نوشتم تا دیگران بگویند چقدرزیباست

گاهی مجبور شدم دراین فضای مجازی هم تظاهر کنم

تظاهربه خوب بودن به شاد بودن به ارام بودن

خدا حافظ دوستان عزیزتراز جانم..

خداحافظ همراهان مجازی ام خدا حافظ (دنیای رنگی)

درست این وقت سال دلم میگیرد

نمیدانم از دست خودم از دستا ادما   

ویا از خدا ی خودم که اینچنین دل تنگم میکند

دردیست در دلم که دوایش نگاه توست
دردا که درد هست‌و دوا نیست، بگذریم

گفتی رقیب با مــن تنها مگر کجاست؟
گفتم رقیب با تو کجا نیست؟ بگذریم

ابری که مــی‌گذشت به آهنگ گریه گفت:
دنیا مکان «ماندن» ما نیست، «بگذریم»

هرچند دشمنم شده‌ای دوست دارمت
بـر دوستان گلایه روا نیست، بگذریم ...

یاد شیرین کسی تیشه ی هرسنگ شود

شده با بغض ترک خورده سلامی بکنی

او جوابی ندهد ، ثانیه ها هنگ شود

شده شاعر بشوی شعر و غزل تب بکند

قافیه ، وزن و عَروضش ، همگی لنگ شود ؟

یا در اندیشه دیروز به فردا برسی

ناگهان دیر و زمان قصه ی دل تنگ شود

شده در ساعت محکوم به دیوار اتاق

چشم در چشم ،گِره،زل بزنی آمدنش زنگ شود

#سهراب_سپهری

چه پنهان از تو این شبها دلم بسیار میگیرد
اگر رفتم چو موج از داغ دریا بی خبر رفتم

اگر رفتم بدان داغی درون سینه ام بوده
که با یاد تو بودم لیک تنها بی خبر رفتم

همین امروز را شاید برای دیدنت ماندم
ومثل اشک چشمان تو فردا بی خبر رفتم

حلالم میکنی یا نه؟ دلم قصد سفر دارد
حلالم کن اگر فردا از این جا بی خبر رفتم