کسی دیگر نمی پرسد چرا تنهای تنهایم

و من چون شمع میسوزم ودیگر هیچ از من نمی ماند

و من گریان و نالانم و من تنهای تنهایم

درون کلبه خاموش خویش اما

                  کسی حال من غمگین نمی پرسد

و من دریای پر اشکم که طوفانی به دل دارم

درون سینه پر جوش خویش اما

                کسی حال من تنها نمی پرسد

و من پون تک درخت زرد پاییزم

               که هر دم با نسیمی می شود برگی جدا از او

و دیگر هیچ چیزی از من نمی ماند........



تاريخ : دوازدهم مرداد ۱۳۸۹ | 3:36 | نویسنده : تنها |