فکر میکردی خدا نیست بالای سر

بار سفر بستی و رفتی بی خبر

چشم منو یه عمر گذاشتی پشت در

نمیشد کنار بیای با عشق من بی دردسر ؟

شمعیم و دلی مشعله‌افروز و دگر هیچ
شب تا به سحر گریه‌ی جانسوز و دگر هیچ
افسانه بود معنی دیدار، که دادند
در پرده یکی وعده‌ی مرموز و دگر هیچ
خواهی که شوی باخبر از کشف و کرامات
مردانگی و عشق بیاموز و دگر هیچ
زین قوم چه خواهی؟ که بهین پیشه‌ورانش
گهواره‌تراش‌اند و کفن‌دوز و دگر هیچ
زین مدرسه هرگز مطلب علم که اینجاست
لوحی سیه و چند بدآموز و دگر هیچ
خواهد بدل عمر، بهار از همه گیتی
دیدار رخ یار دل‌افروز و دگر هیچ "ملک‌الشعرای بهار"

در این محاکمه تفهیم اتهام ام کن

زندگی تکرار فرداهای ماست / میرسد روزی که فردا نیستیم / آنچه میماند فقط نقش نکوست / نقش ها می ماند و ما نیستیم .
.

این بار یاد نبود که به سراغِ تو آمد من بودم بی‌صبرانه به امیدِ روزنِ دیدار لیک بیهوده شد تقلای جستجو

هنگامه‌ی رفتن تو را و طغیانِ آینه اعتراض بود دوری را در بازتابِ چهره‌ی من تا به اشاره نشان دهد آرزو را به ساعتِ

اشتیاق

این روزها دقیقه هایم تنها به تماشای عکسی از تو می گذرند که در آن معصومانه ترین لبخند ها را بر لب داری و مرا

در مواجهه با چشمان بی مثالت که خیره به ناکجا مانده اند هر لحظه... عاشق تر می کند زندگی ات را بکن!

آرزوهای خودت را داشته باش تو باشی یا نباشی، همیشه اینجایی نزدیکتر از نفس... در تپش های قلب یک شاعر

دیگر چه فرقی می کند کجای جهان ایستاده باشی؟

با هر ارتعاش نگران تو
این منم
خفته در آه گناه

با هر لرزش اندوه تو
این منم
بیمار دلهره‌ی اضطراب
در خزان فراق تو

با هر اشاره‌ی رخوت تو
این منم
به مانند چنار
می‌شوم برگ‌ریز پاییز
در خلوت باران

آری این منم
فروخفته در التهاب وجود تو یگانه‌ی بی‌مانند

من سؤالم!
از ریزش باران
از گذر آب
از اشتیاق رسیدن به ناپیدای دریا

من سؤالم!
از جراحت احساس
از اندوه دوری بسیار
از خواب بی‌خواب اشتیاق

من سؤالم!
از خود بی‌قرار
از ناکجای تو در دامنه‌ی اسرار
و از آغوش محو شده در اوج خیال

سؤالم سؤال!
لیک
پُرخروش مانده
در دایره‌ی بی‌جواب

رسیدم به حس برگی که می داند...    باد از هر طرف که بیاید ... سرانجامش افتادن است

برای تو می نویسم برای تو که آسمان دلم

از دوری چشمانت گرفته است

برای تو می نویسم تا بدانی تا بخوانی

رنگ تنهایی گرفته روزهای هستیم

کاش می شد قطره ای از خاطراتت

در این خلوت تنهایی زنده می شد

تا من بودم لحظه های ناب با تو بودن

کاش انقدر سنگ بودم تا طاقت آن را داشتم که

رویایت را به دست باد خزان می دادم

ولی من حتی تنهاییم را با خیال تو قسمت می کنم

آخر تو نیمه جان منی

تو تنها بهانه دلخوشی این دل شکسته ای حتی برای گریه

هر دانه اشکم به نام تو میریزد

هر ثانیه عمرم به یاد تو قسم می خورد

اینها را گفتم تا بدانی من بی تو میمیرم

هر چقدر بد شدی بازم

حرف رفتن نزدم

تو همش راهتو رفتی

من همش راه اومدم

تا به سختیا رسیدیم

خودتو باختی چرا

اگه دوریم دغدغت بود

دورم انداختی چرا

هرکاری کردم به چشت

اصلا نیومد

ببخش عزیزم که همین

ازم بر اومد

چیشد اون حس زلالت

اون دل ساده صاف

لااقل دستشو ول کن

جلو من بی انصاف

من دلم قد یه دریاست

طاقتم خیلی کم

نگیر دستاشو اقلا

پیشم انقدر محکم

تا یکی اومد سراغت

دل من رو پس زدی

تو کنار کشیدی اما

کاش کنار میومدی

به هر دری زدم که تو

آروم بگیری

حالا که خوبه همه چی

تو داری میری

اگر چه رفتی

عزیزم با عشق تازه

ولیکن این در

رو به تو همیشه بازه

یه روزی خسته میشی از

پرسه ولگردی

یا پشیمون میشی از

اینکه منو ول کردی

تازه خواستم پر بگیرم

که شکستی بالمو

توکه جای زانو هام نیستی

نفهمیدی حالمو

قبل از اینـکه بخواهی در مورد من و زندگی من قضاوت کنی

کفشهای من را بپوش و در راه من قدم بزن

از خیابانها کوهها دشت هایی گذر کن که من عبور کردم

اشکهایی را بریز که من ریختم

دردها و خوشیهای من را تجربه کن

سالهایی را بگذران که من گذراندم

روی سنگهایی بلغز که من لغزیدم

دوباره و دوباره برپاخیز و مجدداً در همان راه سخت قدم بزن

همانطور که من انجام دادم

بعد يادم باشد هرگاه ارزش زندگي از يادم رفت

در چشمان حيوان بي زباني

كه به سوي قربانگاه مي رود زل بزنم

تا به مفهوم بودن پي ببرم

يادم باشد مي توان با گوش سپردن به آواز شبانه ي دوره گردي

كه از سازش عشق مي بارد

به اسرار عشق پي برد و زنده شد

يادم باشد معجزه قاصدک ها را باور داشته باشم

يادم باشد گره تنهايي و دلتنگي

هر كس فقط به دست دل خودش باز مي شود

يادم باشد هيچگاه لرزيدن دلم را پنهان نكنم تا تنها نمانم

يادم باشد هيچگاه از راستي نترسم و نترسانم

يادم باشد كه زنده ام

ازم دوری اما دلت با منه

ازت دورم اما دلم روشنه

تو چشمای تو عکس چشماممو

تو چشمای من عکس چشمای تو

تو این لحظه هایی که دورم ازت

همه خاطره هامونو خط به خط

دوباره تو ذهنم نگاه مبکنم

دارم اسمتو هی صدا میکنم

کی گفته از عشق تو دست میکشم

دارم با خیالت نفس میکشم

چه حس عجیبی چه آرامشی تو هم باخیالم نفس میکشی

میدونم تو هم مثل من دلخوری

تو هم مثل من بغضتو میخوری

نگاهت پر از حرف درد دله ولی خب تموم میشه این فاصله

دوباره مثه اون روزای قدیم

که با هم تو بارون قدم میزدیم

از احساس هم دیگه حض میکنیم زمین زمانو عوض میکنیم

دلم به اندازه تمام روزهای پاییزی گرفته است...

چقدر خوشبخته اونی که تورو داره

تو دوسش داری و دستاشو میگیری

میتونی تکیه گاهش باشی هر لحظه

با رویاهات داری دنیاشو میگیری

چقدر خوشبخته و اینو نمیدونه

که با تو زندگی کردن چقدر خوبه

تو اونجا شادی آرومی پر از عشقی

من اینجا تو دلم تردید و آشوبه

همه دنیای من مال تو بودن بود

حالا دیگه تورو داشتن یه رویائه

باید باور کنم سهم من این بوده

دلم بی تو چقدر خاموش و تنهائه

تو اونقدر خوبی که هر کی تورو داره

کنار تو براش دنیا بهشت میشه

همیشه توی این عشقای نافرجام

مقصر دست سرد سرنوشت میشه

تورو هرگز نداشتم اما میدونم

اونی که پیشته خوشبخت ترین میشه

براش با درد و غصه موندنم کم کم

با لبخند تو دیگه سخت ترین میشه

چقدر خوشبخته اونی که تورو داره

چقدر تلخه من اینجا بی تو آواره م

تو خوشبخت باش و من اینجا بدون تو

میشینم تک تک روزامو میشمارممیشینم تا ابد

ای کاش کودک بودم ،

تا بزرگ ترین شیطنت زندگیم نقاشی روی دیوار بود.

ای کاش کودک بودم ،

تا از ته دل می خندیدم، نه اینکه مجبور باشم همواره تبسمی تلخ بر لب داشته باشم.

ای کاش کودک بودم ،

تا در اوج ناراحتی و درد با یک بوسه تو،

دل به کسی مبند

دنیا مرده است

امید ها شکست خرده است

گل ها پژمرده است

آسمان تیره است و ماه بی نور

ماه ها رفتند و سال ها آمدند

سال ها رفتند و انسان ها زاده شدند

همه رفتند و آمدند

همه تنها بودند

ما...

تنها می آییم ، تنها می رویم

تنها عاشق می شویم، تنها می گرییم

تنهایی سرنوشت ماست

تنهایی کار ماست

تنهایی گاه تنها آرزوی ماست...

جدایی یک اتفاق تلخ...

یک شکست دردناک...

یک تغییر ناگهانی...

یک احساس بی سرانجام...یک ناب بی ناب...

یک سرد کرخت کننده...یک باور نا باور...

یک پایان نا خوشایند...

که نه تفسیر داره نه تحقیر... 

می خواهم که باز ورق بزنم روزهای  انسان بودنت را

بی رحم

چه بودی و چه شدی...؟؟

امشب بی دلیل فریادهای بی صدایی در گلوی من خاموش می شود

امشب بی دلیل باز یاد تو بودم

بی انصاف بس است دیگر

تصمیمت را بگیر که از یادم بری...

حـــالا که رفته اے

اسمم داره یادم میره چون تو صدام نمی‌کنی
حالا که عاشقت شدم تو اعتنا نمی‌کنی

دلتنگ‌تر میشم ولی نشنیده می‌گیری من‌و
هنوز همه حال تو رو از من فقط می‌پرسن‌و

با این که با من نیستی دیوونه میشم از غمت
اصلاً نمی‌خوام بشنوم که اشتبا گرفتمت

داشتن تو کوتاه بود .. اما همونم کم نبود
گذشته بودم از همه .. هیچ کس به غیر تو نبود

حقیقت‌و میدونی و ازم دفاع نمی‌کنی
کنار تو می‌میرم و تو اعتنا نمی‌کنی

مردم تو رو از چشم من امشب تماشا می‌کنن
فردا غریبه‌ها من‌و پیش تو پیدا می‌کنن

کاش اتفاقی رد بشی از کوچه‌های دلخوری
به روم نیارم که چقدر می‌خوام که از پیشم نری

هر بار با شنیدن صدای تو آروم شدم
حتی واسه‌ی رفتنت پیش همه محکوم شدم

اندکی آرامش ... در همین نزدیکی ... در همان خانه کوچک امن... و سکوتی دل انگیز با نوای خوش تار و یکی دو

فنجان نسکافه ارام بخش با همان شیرینی های کوچک و نرم.... آری می خواهم همه را با هم... و چه کوچک

هستند خواسته های دل پرتشویش من...

به آسمان بی کران هستی

به ستارگان که هرشب درآن سوسو میزنند

به دلهای شاد و کسانی که دلی را شاد می کنند

به دل شکستگان و واماندگان از عشق ........

دل گیرم از کسانی که دم از دوستداشتن میزنند

ولی هر گز  معنای دوست داشتن را نمی دانند

کسانی که میگن تا آخرش هستیم ولی در بدترین شرایط

با کمال نامردی میزارنو میرن وهمه اونایی که حتی  بویی

ارآدمیت نبرده اند...................

هنوز عاشقتم با این که ازم دوری و منو تنها گذاشتی. هنوز عاشقتم با این که بهم گفتی من و تو ما نمیشیم.

هنوز عاشقتم با این که گذاشتی تو تنهایی های خودم قطره های اشکم هوس سرسره بازی روی گونه هامو بکنن.

هنوز عاشقتم چون هنوز هم دوست دارم.

چقدر سخته

وقتی که پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه

چقدر سخته

تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید وبجاش یه

زخم همیشگی رو قلبت هدیه داد زول بزنی و بجای اینکه

امشب، آغوشت نیست، اما!
خیالت را به آغوش میکشم
موهایت را میبویم؛
نوازش صورتت را
با گونه هایم
به هیچ نمیدهم.
امشب اینگونه است!
فردا شب و شبهای دگر را چه کنم !!!؟