دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم

وین درد نهان سوز نهفتن نتوانم


تو گرم سخن گفتن و ازجام نگاهت


من مست چنانم که شنفتن نتوانم


شادم به خیال تو چو مهتاب شبانگاه


گر دامن وصل تو گرفتن نتوانم


با پرتو ماه آیم و چون سایه دیوار


گامی ز سر کوی تو رفتن نتوانم


دور از تو من سوخته در دامن شب ها


چون شمع سحر یک مژه خفتن نتوانم


فریاد ز بی مهریت ای گل که در این باغ


چون غنچه پاییز شکفتن نتوانم


ای چشم- سخن گوی، تو بشنو ز نگاهم


دارم سخنی با تو و گفتن نتوانم........



تاريخ : دهم خرداد ۱۳۹۲ | 2:20 | نویسنده : تنها |