دل زود باورم را به کرشمه ای ربودی


                      چو نياز ما فزون شد تو بناز خود قزودی


به هم الفتی گرفتيم ولی رميدی از ما


               من و دل همان که بوديم و تو آن نه ای که بودی


من از آن کشم ندامت که ترا نيازمودم


                           تو چرا ز من گريزی که وفايم آزمودی


ز درون بود خروشم ولی از لب خموشم


                           نه حکايتی شنيدی نه شکايتی شندودی


چمن از تو خرم ای اشک روان که جويباری


               خجل از تو چشمه ای چشم رهی که زنده رودی



تاريخ : دهم اردیبهشت ۱۳۹۲ | 0:44 | نویسنده : تنها |
طراح قالب : تک اسکین | Weblog Themes By : TakSkin.com