پاشنه‌های بی هدف
خش و خش ِ برگ‌ها

سوز باد ِ سرد
و تکنوازی ِ گاه به گاه ِِ کلاغ‌ها
و تنهایی ِ من 
هیچکدام دلیل ِ مُبَرهَن ِ پائیز نیست

آنچه حسّ ِ کلاغ را
به یک سمفونی ِ حزین سوق می‌دهد
و سیر ِ سوز ِ باد را ، جهت
و برگ‌ها را
پایمال پاشنه‌ها می‌کند
و مرا ، تنهای تنها
تنها ..

صدای اصطکاک ِ فاصله‌ای‌ست
که یک در میان ِ حرف‌هایت
بگوش می‌رسد

ریما ؛
همچنان 
پائیز را 
ماهرانه نقش میزنی



تاريخ : هفتم بهمن ۱۳۸۹ | 23:57 | نویسنده : تنها |