دلم مي خواهد گريه كنم...

 

دوست دارم در  بلند ترين نقطه ي جهان بايستم....

 

از اعماق وجودم فرياد بزنم...

 

             كه من يك انسانم.....

 

                             با تمام فضيلت هاي وجوديِ آن........

 

                     پس چرا؟.....

 

       و به چه جرمي؟...

 

                                   حد اقل بگو تا كي؟!......

 

..بايد  زير دست و پاي آدمها خرد شوم؟...

 

                     من...

 

                                  صداي استخوان هايم را مي شنوم....

 

          كسي نيست.... كه پاسخگوي من باشد؟....

 

..و باز هم  من ....

                                                           ....صداي وحشتناك سكوت را مي شنوم...

 

و دوباره من!...

 

                      ..پسري مغرور...

 

                                                             صبور......

 

                                           مي نشينم...

                                                                         تنها...

 

                                                                                 بي صدا... 

 

                                                                                              فرياد مي زنم...

          به يك جا خيره ...نگاه مي كنم...

 

                                  اشك هايم.....

 

                                                                     آرام ....آرام....

                                        عميق....

 

                                                                           عميق...

 

.

.

.

و چه سخت است....

 

تنها متولد شدن...

 مثل تنها زندگي كردن...

مثل تنها مردن....!

تنها..



تاريخ : چهارم مرداد ۱۳۸۹ | 4:1 | نویسنده : تنها |